بلاگ

طراحی لیبل به شیوه ماکسیمال یا حداکثرگرایی، بزمی از طرح و واژه و رنگ را به نمایش می گذارد!

در شیوه طراحی لیبل به صورت ماکسیمالیسم، روایتی قصه گونه و طرح وار، در پیش روی مخاطب نقش می بندد، کم بیراه نیست که اگر این شیوه طراحی را، معادل یک رمان یا داستان بلند در صنایع ادبی بدانیم.
اگر مینیمالیسم، مانند رقصی منعطف باشد در قامت طرحی به مثابه یک شعر یا داستان کوتاه با برداشتی آزاد، ماکسیمالیسم، عناصر بزم و رنگ و جلای صحنه هنرنمایی است که روایتگر پیش و پس ماجرا از زاویه دید نگارنده طرح است که چهره بی کم و کاست محصولات را بر روی بسته بندی، به رخ می کشاند.

طراحی لیبل در روایتی پر آب و تاب!

طراحی لیبل به تفصیل، نقل از تبلیغ هنرمندانه محصولی است به شیوه ای خاص با شرح کامل اما در حدی به تناسب بسته بندی کالا که شاخص گیرایی برای معرفی محصولات در قفسه های فروشگاه باشد.

در حداکثرگرایی، طراحی لیبل و طراحی بسته بندی، هیچ محدودیتی برای استفاده از ترکیب بندی رنگ و طرح و عناصر محتوایی نیست، بلکه در نقطه مقابل با مینیمالیسم، اشکال و بافت های مختلف جایگزین خطوط ساده و طرح های مختصر است.

در حداکثرگرایی حرفی ناتمام نمی ماند و طراح، روایت خود را در اوج، آغاز نموده و به نقطه پایان می رساند. در این شیوه، لیبل، پنجره ای است که از نگاه طراح، به محصول می نگرد.

شاید این مطلب را نیز بپسندید : ایده های خلاقانه در طراحی لیبل مواد غذایی

ویژگی متداول این سبک

شلوغی و تنوع از جمله ویژگی های متداول در این سبک است، شاید بتوان گفت در طراحی به شیوه ماکسیمال، مانند قانون بنیادی نقاشی، فقدان جای خالی در طرح است.

طراحی لیبل با گستره ای از رنگ های متنوع

در این شیوه، طراح، مانند مسافری جهانگرد است که از گوشه گوشه جهان، نقش و تصویری به یادگار آورده و در و دیوار خانه اش را با سوغاتی ها و عکس های مختلف از سفرهای گوناگون خود، تزئین نموده و زیبایی و گستردگی جزییات موجود، به بیش از یک نگاه اجمالی نیاز دارد و باید در این خانه پر رنگ و طرح، گشتی زد و چای نوشید و جهان را از نگاه میزبان، مرور کرد.

بنابراین بررسی لیبل روی بسته بندی محصولات توسط مشتریان، طراحی لیبل مفصل با جزییات، نیاز به صرف زمان و دقت دارد. عده ای این ویژگی را از جمله نقاط ضعف ماکسیمال می دانند و عده ای نیز از همین نگاه، آن را دقیق تر و قوی تر از تبلیغات و طراحی مینیمال، برمی شمارند، آنچه مسلم است، برداشت مخاطب، محدود به بیان طراح بوده و توضیحات، مستقیم و بی ابهام تر است، بنابراین می توان این ویژگی را، جبرانی بر ایرادات مذکور عنوان نمود.

اندکی به پیشینه هنر حداکثرگرایی که بپردازیم، می بیتین تاریخی بسیار طولانی تر از مینیمالیسم دارد. این شیوه، به نوعی سنتی و کلاسیک بوده و طعم نوستالژیکی در زندگی مدرن، به جا می گذارد.
استفاده از چیزها ( یا همان عناصر ) برای توضیح و بیان مفهوم، مشخصه اصلی این سبک است که می تواند تعریفی جامع و کلی و واقعی از ماکسیمالیسم ارائه دهد.

 روایت هنرمندانه با جزییات

وجه انتخاب طراحی لیبل به شیوه ماکسیمال

با توجه به ویژگی های مذکور، مسلما فارغ از ایرادات و امتیازات این دو شیوه، کاربرد این دو، و انتخاب آن ها از جانب طراحی، هم به توانایی و مهارت او در تشخیص تناسب و جلوه بصری جذاب و هم به نوع محصول، مارک و برند و باقی اجزای طراحی بسته بندی آن، بستگی دارد.

شاید این مطلب را نیز بپسندید : طراحی لیبل می تواند عشق در یک نگاه را متجلی سازد!

طراحی لیبل، چالش در لحظه یا چالشی ماندگار؟!

یکی از معیارهای اصلی و مفید برای اینکه بدانید بهتر است از کدام شیوه طراحی لیبل بهره گیرید، طراحی برند و نام تجاری شما است، نام های مختصر و خاص و برندهای ساده با طراحی خلوت و ظریف، مسلما با لیبل مینیمال بهتر هماهنگ می شود. طراحی برند به صورت پررنگ و حجیم در خط گسترده، مسلما به لیبلی پر رنگ و طرح نیاز دارد.

اگر حداقل گرایی، جلوه ای خاص و مدرن و ماندگار دارد، ماکسیمال، فریادی بلند با جلوه بصری پررنگ است. یکی از توصیفاتی که می توان در این زمینه در مرتبه استعاره استفاده نمود، تعریف ماکسیمال به عنوان یک ضربه آنی و گیرا و حاد است با تم موسیقیایی با فرکانس بالا، و مینیمال به عنوان یک ضربه آرام و مزمن و با تم موسیقیایی آرام با فرکانس پایین اما طولانی می باشد که تا مدتها، ذهن مخاطب را در تفسیر مضمون خود، نگه می دارد.

مشتری از لیبل چه می خواهد؟

بازدیدها: 63